نگاه هنری

به قلم مهدیه عبادی

برای من، تذهیب تنها یک هنر نیست؛ راهی برای اندیشیدن، آرام گرفتن و خلق کردن است. هر بار که قلم را در دست می‌گیرم، وارد فضایی می‌شوم که زمان در آن معنای دیگری پیدا می‌کند. تذهیب برای من نوعی مراقبه است؛ لحظه‌ای که ذهن آرام می‌شود و از دل سکوت، نقش، رنگ و طلا جان می‌گیرند.

من هر اثر را از یک صفحه سفید آغاز می‌کنم؛ اما آنچه در پایان شکل می‌گیرد، تنها یک اثر تزئینی نیست. هر اثر، حاصل ساعت‌ها فکر، صبر، تجربه و عشق است. به همین دلیل، همیشه احساس می‌کنم هر اثر را متولد می‌کنم؛ اثری که هویت مستقل خود را دارد و داستانی را روایت می‌کند.

آنچه در آثارم بیش از هر چیز اهمیت دارد، اصالت، ظرافت، تعادل، جزئیات و هارمونی رنگ‌هاست. در عین حال، باور دارم هنر زمانی زنده می‌ماند که بتواند با زمانه خود گفت‌وگو کند. به همین دلیل، تلاش می‌کنم بدون فاصله گرفتن از ریشه‌های تذهیب ایرانی، زبان تازه‌ای برای بیان آن پیدا کنم؛ زبانی که با مخاطب امروز نیز ارتباط برقرار کند.

دوست دارم مخاطب هنگام دیدن آثارم، پیش از هر چیز آرامش را احساس کند؛ همان آرامشی که خودم در لحظه خلق اثر تجربه می‌کنم. اگر در کنار آن، حس احترام، ارزش و شکوه هنر ایرانی نیز منتقل شود، احساس می‌کنم اثر به هدف خود رسیده است.

باور دارم تذهیب هنوز ظرفیت‌های بسیاری برای کشف شدن دارد. آرزویم این است که این هنر، فراتر از مرزهای ایران، به عنوان زبانی جهانی برای روایت زیبایی، ظرافت و فرهنگ شناخته شود. من سهم خود را در این مسیر، با خلق آثاری می‌بینم که میان گذشته و امروز پلی ماندگار می‌سازند